Δικαίωμα διαγραφής (δικαίωμα στη λήθη) προσωπικών δεδομένων με τον GDPR.

1. Το υποκείμενο των δεδομένων (άρθρο 17 του GDPR) έχει το δικαίωμα να ζητήσει την διαγραφή των δεδομένων που το αφορούν, όταν, α)  Όταν τα δεδομένα δεν είναι πλέον απαραίτητα σε σχέση με τους σκοπούς για τους οποίους συλλέχθηκαν, ή υποβλήθηκαν σε επεξεργασία, β)  Όταν ανακαλέσει την συναίνεση επί της οποίας βασίζεται η επεξεργασία και δεν υπάρχει άλλη νομική βάση για την επεξεργασία, γ)  Όταν έχει δικαίωμα εναντίωσης και δεν υπάρχουν επιτακτικοί και νόμιμοι λόγοι για την επεξεργασία, δ)  Όταν τα δεδομένα υποβλήθηκαν σε επεξεργασία παράνομα, ε)  Όταν τα δεδομένα αφορούν την συγκατάθεση παιδιού, στ)  Όταν τα δεδομένα πρέπει να διαγραφούν, ώστε να τηρηθεί νομική υποχρέωση βάσει του ενωσιακού δικαίου, ή του δικαίου κράτους-μέλους, στην οποία υπόκειται ο υπεύθυνος επεξεργασίας.

2. Το δικαίωμα διαγραφής δεν εφαρμόζεται, όταν η επεξεργασία, α)  είναι απαραίτητη για την άσκηση του δικαιώματος στην ενημέρωση και στην ελευθερία της έκφρασης, β)  είναι απαραίτητη για τη θεμελίωση, άσκηση, ή υποστήριξη, νομικών αξιώσεων, γ) αφορά το δημόσιο συμφέρον, ή την δημόσια εξουσία, δ) αφορά την δημόσια υγεία (άρθρο 9 παρ. 2 στοιχ. η και θ, άρθρο 9 παρ.3), ε) αφορά σκοπούς επιστημονικής, ή ιστορικής, έρευνας, ή γίνεται για στατιστικούς σκοπούς, στ)  για σκοπούς αρχειοθέτησης προς το δημόσιο συμφέρον και ζ)  για την τήρηση νομικής υποχρέωσης, που επιβάλλει την επεξεργασία βάσει του δικαίου της Ένωσης, ή του δικαίου- κράτους μέλους, στο οποίο υπάγεται ο υπεύθυνος επεξεργασίας.

3. Ο υπεύθυνος επεξεργασίας οφείλει να ανακοινώνει την διαγραφή σε κάθε αποδέκτη στον οποίο γνωστοποιήθηκαν τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, εκτός εάν αυτό είναι ανέφικτο, ή εάν συνεπάγεται δυσανάλογη προσπάθεια.

4. Ο υπεύθυνος επεξεργασίας οφείλει να ενημερώσει και το υποκείμενο των δεδομένων σχετικά με τους εν λόγω αποδέκτες, εφ όσον αυτό ζητηθεί από το υποκείμενο των δεδομένων (άρθρο 19).

Χρίστος Καραμπάγιας | Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών