Εξομοίωση της µη τήρησης μέτρων προστασίας των εργαζομένων με δόλο του εργοδότη.

1. Σύμφωνα με το άρθρο  212 ν. 4512/2018 (ΦΕΚ Α 5/17-1-2018) «Ρυθμίσεις για την εφαρμογή των Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής και άλλες διατάξεις», περί της αυθεντικής ερμηνείας της παρ. 2 του άρθρου 34 του α.ν. 1846/1951, που ορίζει ότι «Ο εργοδότης υποχρεούται να καταβάλλει την μέχρι σήμερα προβλεπόμενη αποζημίωση για εργατικό ατύχημα, εφόσον, µε δικαστική απόφαση, διαπιστώνεται ότι το ατύχημα, κατά την εκτέλεση της εργασίας ή εξ αφορμής αυτής, οφείλεται σε δόλο του εργοδότη ή του προστηθέντος από αυτόν προσώπου, είτε ως προς το αποτέλεσμα του ατυχήματος καθεαυτό, είτε ως προς τη µη τήρηση διατάξεων νόμων, διαταγμάτων ή κανονισμών, που ορίζουν μέτρα προστασίας της ασφάλειας και της υγείας στην εργασία, εάν το ατύχημα συνδέεται αιτιωδώς µε παραβάσεις των διατάξεων αυτών», εξομοιώνεται η «µη τήρηση διατάξεων νόμων, διαταγμάτων ή κανονισμών, που ορίζουν μέτρα προστασίας της ασφάλειας και της υγείας στην εργασία», με δόλο του εργοδότη, ή του προστηθέντος από αυτόν προσώπου.

2. Το άρθρο 34 παρ. 2 του α.ν 1846/1951 ορίζει ότι «Εάν διά δικαστικής αποφάσεως βεβαιούται, ότι το ατύχημα εν τη εκτελέσει της εργασίας ή εξ αφορμής αυτής, οφείλεται εις δόλον του εργοδότου ή του υπ' αυτού προστηθέντος προσώπου, ο εργοδότης υποχρεούται όπως καταβάλη: α) Εις το ΙΚΑ πάσαν την δαπάνην τούτου, την προκληθείσαν εκ της λόγω του ατυχήματος χορηγήσεως παροχών και β) Εις τον παθόντα ή εν περιπτώσει θανάτου τούτου εις τα κατά το άρθρον 28 πρόσωπα, την διαφοράν μεταξύ του ποσού της κατά τον Αστικόν Κώδικα ανηκούσης αυτοίς αποζημιώσεως και του ολικού ποσού των κατά των παρόντα νόμον χορηγητέων αυτοίς παροχών.

3. Η αυθεντική ερμηνεία του άρθρου 34 παρ. 2 του α.ν 1846/1951, με το άρθρο  212 ν. 4512/2018, σημαίνει ότι, σε κάθε περίπτωση, που το εργατικό ατύχημα οφείλεται σε «μη τήρηση των προβλεπόμενων μέτρων ασφάλειας των εργαζομένων» (σχεδόν πάντα ένα εργατικό ατύχημα οφείλεται σε μη τήρηση μέτρων ασφαλείας, ανεξάρτητα αν υφίσταται συνυπαιτιότητα του εργαζομένου) και αυτό βεβαιωθεί με δικαστική απόφαση, ο εργοδότης (και κάθε υπεύθυνος της μη τήρησης μέτρων ασφαλείας ) οφείλει ως αποζημίωση.

α) στο ΙΚΑ, κάθε δαπάνη που αυτό κατέβαλε (σύμφωνα με τους ισχύοντες ασφαλιστικούς κανόνες) στον παθόντα, ως παροχή λόγω εργατικού ατυχήματος.  

β) στον παθόντα και σε περίπτωση θανάτου του στην «οικογένειά του», την διαφορά, μεταξύ του ποσού που πήρε, ή δικαιούται να πάρει, από το ΙΚΑ και του ποσού που δικαιούται κατά τις διατάξεις του κοινού δικαίου. Δηλαδή πλήρη αποζημίωση, όχι μόνο χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, ή ψυχικής οδύνης, αλλά και κάθε άλλη περαιτέρω ζημία του παθόντα και της οικογένειας του σε περίπτωση θανάτου του).

Χρίστος Καραμπάγιας | Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών