Εφαρμοστέο δίκαιο σε ναυτεργατικό ατύχημα σε πλοίο με σημαία ευκαιρίας.

Από την διάταξη του άρθρου 25 ΑΚ και του ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΡΩΜΗ Ι (ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ/593/2008 του ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 17ης Ιουνίου 2008) που ισχύει ως εσωτερικό δίκαιο από τις 17 Δεκεμβρίου 2009 και έχει υπερνομοθετική και οικουμενική ισχύ, τα συμβαλλόμενα μέρη δύνανται, να επιλέξουν ως δίκαιο που διέπει τη σύμβαση ναυτολόγησης το δίκαιο της σημαίας του πλοίου, εν όψει του ότι το πλοίο, που διαπλέει τις ανοιχτές θάλασσες, αποτελεί μέρος του εδάφους του κράτους της σημαίας του.

Είναι όμως δυνατόν η σημαία του πλοίου να είναι σημαία «ευκαιρίας», δηλαδή σημαία με την οποία το πλοίο δεν έχει γνήσιο, αλλά τεχνητό σύνδεσμο, γεγονός το οποίο συμβαίνει όταν, καίτοι η πλοιοκτήτρια εταιρία έχει την πλασματική της έδρα στο κράτος της σημαίας, η διοίκησή της ασκείται από αλλοδαπούς εγκατεστημένους σε άλλη χώρα, όπου και λαμβάνονται οι βασικές αποφάσεις για την λειτουργία της, συγκεντρώνονται και εκκαθαρίζονται οι λογαριασμοί της, ενώ συνήθως τα πληρώματα των πλοίων αυτών δεν αποτελούνται από υπηκόους του κράτους της σημαίας.

Στην περίπτωση αυτή, επειδή ο σύνδεσμος του δικαίου με την σύμβαση εργασίας είναι χαλαρός, ή εντελώς ανύπαρκτος, ή τεχνητός, εφαρμοστέο τυγχάνει το δίκαιο του κράτους, που, από το σύνολο των περιστάσεων, η σύμβαση ναυτολόγησης συνδέεται στενότερα, και δεν εφαρμόζεται το δίκαιο της σημαίας του πλοίου (ΕφΠειρ 309/2013). 

Χρίστος Καραμπάγιας | Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών