Αναγνώριση υποχρέωσης εφάπαξ καταβολής διαφυγόντων κερδών. Αναγνώριση καταβολής αποζημίωσης με την προσαύξηση του τόκου επιδικίας.

 

ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ 25/2014

ΑΠΟΦΑΣΗ

Απόσπασμα……Είναι δε ορισμένη και νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 299, 330, 340, 345, 914, 929, 930, 931, 932,1000 ΑΚ, 70, 176,191 παρ. 2 ΚΠολΔ, 2, 4,9, 10 ν. ΓΠΝ/1911, 6 §§1,2 και 10 §1 π.δ. 237/1986, εκτός από τα ακόλουθα αιτήματα αυτής 1) περί αναγνώρισης της υποχρέωσης για εφάπαξ καταβολή των διαφυγόντων κερδών του διαστήματος μετά την επίδοση της αγωγής, το οποίο πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο λόγω αοριστίας (άρθρα 216 παρ. 1, 111 ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με 929 ΑΚ), καθώς στην αγωγή δεν περιέχονται συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που να συνιστούν σπουδαίο λόγο εφάπαξ καταβολής, όπως η έννοια του «σπουδαίου λόγου» αναπτύσσεται στη νομική σκέψη της απόφασης, αλλά οι αμφιβολίες για τη μελλοντική οικονομική φερεγγυότητα της εναγομένης που αορίστως εκφράζονται από τον ενάγοντα, δεν εξειδικεύονται με την παράθεση ορισμένων πραγματικών περιοτατικών, 2) περί αναγνώρισης της υποχρέωσης της εναγομένης να καταβάλει τα αιτούμενα κονδύλια με το εκάστοτε ισχύον επιτόκιο υπερημερίας με την προσαύξηση του τόκου επιδικίας, σύμφωνα με το ν. 4055/2012, με το άρθρο 2 του οποίου αντικαταστάθηκε το άρθρο 346 ΑΚ (έναρξη ισχύος του ν. 4055/2012, 2-4-2012, σύμφωνα με το άρθρο 113 αυτού), το οποίο, μετά τον περιορισμό του αιτήματος από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό καθίσταται μη νόμιμο και, ως εκ τούτου, απορριπτέο, καθόσον ο περιορισμός του αιτήματος συνιστά μερική παραίτηση από το δικόγραφο της αγωγής (άρθρο 295 παρ. 1 ΚΠολΔ), καταλύουσα αναδρομικώς την επίδοση της αγωγής ως διαδικαστικής πράξης, ούτως ώστε να μην οφείλονται εξαιτίας της τόκοι επιδικίας κατά το άρθρο 346 ΑΚ, τούτο δε ανεξάρτητα από το ότι δεν αίρονται οι συνέπειες της επίδοσης της αγωγής ως όχλησης, η οποία καθιστά τον οφειλέτη υπερήμερο, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 340 και 345 ΑΚ, δεδομένου ότι η επίδοση στον εναγόμενο αγωγής για την επιδίκαση χρηματικής απαίτησης δεν είναι μόνο σύνθετη διαδικαστική πράξη, αλλά έχει και το χαρακτήρα οιονεί δικαιοπραξίας όχλησης του οφειλέτη για την εκπλήρωση της παροχής (βλ. ΟλΑΠ 13/1994 ΕλλΔνη 1994. 1259, ΑΠ 1173/2012 δημοσιευμένη στην ΤρΝομΠληρ ΝΟΜΟΣ)Γ3) περί κήρυξης της απόφασης προσωρινά εκτελεστής, το οποίο, μετά τον περιορισμό του αιτήματος από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, καθίσταται μη νόμιμο και, ως εκ τούτου, απορριπτέο, καθόσον προϋποθέτει την ύπαρξη απόφασης που μπορεί να αποτελέσει τίτλο εκτελεστό, τέτοιο δε δεν αποτελεί η απόφαση που εκδίδεται επί αναγνωριστικής αγωγής, παρά μόνο ως προς το κεφάλαιο για τα δικαστικά έξοδα, για τα οποία όμως δεν μπορεί να διαταχθεί προσωρινή εκτέλεση (άρθρο 909 αρ. 2 ΚΠολΔ)…. 

Χρίστος Καραμπάγιας | Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών