Μισθώσεις χώρων σε κοινόχρηστους χώρους.

 

ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ  1830/2007

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Οι μισθώσεις χώρων, που βρίσκονται μέσα σε κοινόχρηστους χώρους (κήπους, άλση, πλατείες κλπ), χωρίς να έχει σημασία σε ποιόν ανήκουν κατά κυριότητα οι χώροι αυτοί, δεν υπάγονται στις εμπορικές μισθώσεις.

Οι μισθώσεις σε αυτούς τους χώρους δεν προστατεύονται, ανεξάρτητα από το αν ο εκμισθωτής είναι το δημόσιο ή άλλο πρόσωπο και από το αν δηλώθηκε η ιδιότητα αυτή του μισθίου από τον εκμισθωτή κατά τις διαπραγματεύσεις για τη συνομολόγηση της μίσθωσης.

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ  1830/2007

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Απριλίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ: Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7 Μαϊου 2004 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Πύργου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις…..οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και……οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηλείας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8 Μαϊου 2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου, ανέγνωσε την από 17 Απριλίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την περίπτωση ε' της παρ. 1 του άρθρου 4 του π.δ. 34/1995, όπως αυτή ισχύει και στις υφιστάμενες μισθώσεις μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο 7 παρ. 1 και 2 του ν. 2741/1999, δεν υπάγονται στις διατάξεις του και "οι μισθώσεις χώρων εντός δημοσίων, δημοτικών ή κοινοτικών κήπων, αλσών, πλατειών και εν γένει κοινοχρήστων χώρων". Έτσι, με βάση τη διάταξη αυτή δεν υπάγονται, από την ισχύ του ν. 2741/1999, που άρχισε από την 28-9-1999, οι μισθώσεις χώρων που βρίσκονται μέσα σε κοινόχρηστους χώρους (κήπους, άλση, πλατείες κλπ), χωρίς να έχει σημασία σε ποιόν ανήκουν κατά κυριότητα οι χώροι αυτοί. Οι μισθώσεις σε αυτούς τους χώρους δεν προστατεύονται, ανεξάρτητα από το αν ο εκμισθωτής είναι το δημόσιο ή άλλο πρόσωπο και από το αν δηλώθηκε η ιδιότητα αυτή του μισθίου από τον εκμισθωτή κατά τις διαπραγματεύσεις για τη συνομολόγηση της μίσθωσης. Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι λόγος αναίρεσης για ευθεία παραβίαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή. Στην προκείμενη περίπτωση, από την επιτρεπτώς, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την από 7-5-2004 αγωγή, ενώπιον του Ειρηνοδικείου…, ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος Δήμος, αφού εκθέτει ότι κατόπιν πλειοδοτικής δημοπρασίας, εκμίσθωσε, με το από 22-6-1999 ιδιωτικό συμφωνητικό, στην εναγόμενη και ήδη αναιρεσείουσα το, σε μισθωμένη δημόσια έκταση από την Κ.Ε.Δ., προκατασκευασμένο κτίριο (δημοτικό περίπτερο) στην παραλία……60 τετραγωνικών μέτρων, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως εστιατόριο-αναψυκτήριο, για το χρονικό διάστημα από 22-6-1999 μέχρι 31-12-2002 και ότι η μίσθωση αυτή παρατάθηκε στη συνέχεια προσωρινά (κατά πλειοψηφία) με την 62/2003 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου μέχρι 31-12-2003, ζήτησε, μετά τη λήξη της μίσθωσης, πλην των άλλων και την, αρνούμενη από τη μισθώτρια, απόδοση του μισθίου. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε αρχικά η…….απόφαση του Ειρηνοδικείου Πύργου, η οποία, αφού έκρινε και ότι το άνω μίσθιο βρίσκεται σε ιδιωτική περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου (ένα τμήμα της στον παλαιό αιγιαλό και ένα άλλο σε ακατάγραφη δημόσια έκταση), απέρριψε κατ' ουσίαν το ως άνω αγωγικό αίτημα, με το σκεπτικό ότι η κρινόμενη μίσθωση, παρά την κατάρτιση αυτής κατά τις διατάξεις του Π.Δ. 715/1979, εμπίπτει στη 12ετή προστασία των περί εμπορικών μισθώσεων διατάξεων του ΠΔ 34/1995. Μετά την άσκηση, όμως, έφεσης από τον ενάγοντα Δήμο, στην οποία αυτός υποστήριξε και ότι εσφαλμένα, παρά το νόμο και κατά πλημμελή εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδείξεων, το Ειρηνοδικείο δέχτηκε ότι η μίσθωση αυτή είναι εμπορική και υπάγεται στις διατάξεις του π.δ/τος 34/1995, αν και το μίσθιο βρίσκεται στην παραλία του…….δηλαδή μέσα σε κοινόχρηστο χώρο αυτής (με παιδικά παιχνίδια και μηχανισμούς παιδικής χαράς προσιτά στον καθένα) όπου υφίσταται μόνον αιγιαλός και παραλία κοινή για όλους, εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηλείας, που κατά παραδοχή της έφεσης, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και δέχθηκε την αγωγή κατά το ως άνω αίτημά της, με το σκεπτικό ότι στην προκείμενη περίπτωση έχει εφαρμογή όχι το ΠΔ 34/1995, αφού πρόκειται για μίσθωση δημοτικού περιπτέρου που βρίσκεται στην παραλία……δηλαδή εντός κοινοχρήστου χώρου, σύμφωνα, άλλωστε, και με τη νομική σκέψη που προηγήθηκε, αλλά το ΠΔ 715/1979, χωρίς όμως, να τηρηθεί ο προβλεπόμενος από τις διατάξεις των άρθρων 38, 39 και 44 παρ. 2 αυτού αναγκαίος τύπος για τη σιωπηρά αναμίσθωση ή παράταση της μίσθωσης. Έτσι που έκρινε το, ως Εφετείο δικάσαν, Πολυμελές Πρωτοδικείο, δεν παραβίασε ευθέως, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή, τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου που εφάρμοσε και ιδίως τις επικαλούμενες των άρθρων 37, 38, 39 και 44 παρ. 2 του ΠΔ 715/1979 σε συνδυασμό με αυτές του ΠΔ 34/1995 και συνεπώς ο μοναδικός λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 και όχι του 559 ΚΠολΔ, όπως εσφαλμένα παρατίθεται, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Κατόπιν όλων αυτών, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. 

Χρίστος Καραμπάγιας | Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών