Δίκαιο που διέπει την σύμβαση ναυτολόγησης ναυτικού.

Η σύμβαση ναυτικής εργασίας (ναυτολόγηση) διέπεται από το δίκαιο στο οποίο υποβλήθηκαν τα μέρη.

Αν δεν ορίστηκε τέτοιο δίκαιο εφαρμόζονται διαζευκτικά ένα από τα ακόλουθα δίκαια.

α) Το δίκαιο της χώρας όπου ο εργαζόμενος παρέχει την εργασία του σε εκτέλεση της σύμβασης. Στη ναυτική εργασία τόπος παροχής εργασίας είναι το πλοίο στο οποίο εργάζεται ο ναυτικός. Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζεται το δίκαιο της σημαίας του πλοίου. εκτός αν αυτή είναι σημαία ευκαιρίας με την οποία το πλοίο δεν έχει γνήσιο, αλλά χαλαρό και τεχνητό σύνδεσμο.

β) το δίκαιο άλλης χώρας, εκτός από το δίκαιο της χώρας που συμφωνήθηκε, εφ όσον από το σύνολο των περιστάσεων συνάγεται ότι η σύμβαση ναυτολόγησης συνδέεται στενότερα με την άλλη χώρα.

γ) το δίκαιο της χώρας όπου βρίσκεται η εγκατάσταση που προσέλαβε τον ναυτικό, αν αυτός δεν παρέχει την εργασία του σε μια μόνο χώρα και.

δ) το δίκαιο του δικάζοντος δικαστή, κατ' άρθρο 7 παρ. 2 της Διεθνούς Σύμβασης της Ρώμης. Πρόκειται για τους λεγόμενους «κανόνες αμέσου εφαρμογής» του δικαίου του δικάζοντος δικαστή, που ρυθμίζουν αναγκαστικά την περίπτωση, ανεξάρτητα από το εφαρμοστέο στη σύμβαση δίκαιο. Οι κανόνες αυτοί είναι εκείνοι από τους οποίους δεν είναι δυνατόν να παρεκκλίνουν οι συμβαλλόμενοι με ιδιωτική συμφωνία. Τέτοιοι κανόνες είναι εκείνοι, που η πολιτεία θεσπίζει για λόγους κοινωνικοοικονομικούς (ΕφΠειρ 1015/2007).

Χρίστος Καραμπάγιας | Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών