Παραίτηση εγγυητή από την ένσταση διζήσεως.

 

ΕΦΕΤΕΙΟ ΛΑΡΙΣΑΣ 114/2007 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Αν ο εγγυητής παραιτήθηκε από την ένσταση διζήσεως δεν έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την καταβολή της οφειλής ωσότου ο δανειστής επιχειρήσει αναγκαστική εκτέλεση εναντίον του πρωτοφειλέτη και αυτή αποβεί άπρακτη.

Στην περίπτωση αυτή ο δανειστής μπορεί να στραφεί κατά οποιουδήποτε (πρωτοφειλέτη ή εγγυητή).

Η άσκηση του δικαιώματος μόνο κατά του εγγυητή δεν κινδυνεύει να χαρακτηριστεί καταχρηστική, αν δεν συντρέχουν περιστατικά,  που μπορούν να της προσδώσουν τέτοια μορφή

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΕΦΕΤΕΙΟ ΛΑΡΙΣΑΣ 114/2007 

Απόσπασμα…….Με τον όγδοο λόγο της ανακοπής τους οι εκκαλούντες ισχυρίζονται ότι οι όροι της σύμβασης εγγυήσεως είναι άκυροι ως καταχρηστικοί κατά τις διατάξεις του άρθρου 2 παρ. 6 και 7 του Ν. 2251/1994. Ότι οι πιο πάνω όροι της σύμβασης περί παραιτήσεως του εγγυητή από τις ενδοτικού δικαίου διατάξεις του ΑΚ και η άσκηση συνεπεία της παραιτήσεως αυτής των δικαιωμάτων της εφεσιβλήτου υπερβαίνει τα όρια επιβαλλόμενα από τη διάταξη του άρθρου 281 του ΑΚ και ότι οι όροι αυτοί είναι καταχρηστικοί, διότι απέκλεισαν από τους δεύτερη και τρίτο από αυτούς τη νόμιμη ευχέρεια να υπαναχωρήσουν, άλλως να μην εκτελέσουν τη σύμβαση. Επίσης από πταίσμα της εφεσιβλήτου, ήτοι από υπέρμετρη αύξηση του πιστωτικού ορίου χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις σε συνδυασμό με την καθυστέρηση πληρωμής των περιοδικών καταλοίπων από τον πρώτο από αυτούς πιστούχο, έγινε αδύνατη η ικανοποίηση της αξίωσης της. Ο λόγος αυτός της ανακοπής κατά το πρώτο σκέλος του είναι μη νόμιμος, καθόσον ο συμβαλλόμενος στη σύμβαση εγγυήσεως δεν είναι αποδέκτης των προσφερόμενων από την τράπεζα υπηρεσιών και συνεπώς δεν είναι καταναλωτής κατά την έννοια του άρθρου 1 παρ. 4 α΄ του Ν. 2251/1994. Οι αναφερόμενοι από τους εκκαλούντες όροι της σύμβασης εγγυήσεως, δυνάμει των οποίων οι εγγυητές παραιτήθηκαν από την άσκηση των ενστάσεών τους, δεν εμπίπτουν στην έννοια των γενικών όρων των συναλλαγών και των καταχρηστικών όρων, όπως αυτοί προσδιορίζονται στο άρθρο 2 του ως άνω Νόμου (βλ. Εφ.Αθ. 5253/2003 ΑρχΝ 2004.201-ΕφΠειρ 91/2002 ΕπΕμπΔ 2002.778). Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 847, 851, 857 και 859 του ΑΚ προκύπτει ότι αν ο εγγυητής παραιτήθηκε από την ένσταση διζήσεως δεν έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την καταβολή της οφειλής ωσότου ο δανειστής επιχειρήσει αναγκαστική εκτέλεση εναντίον του πρωτοφειλέτη και αυτή αποβεί άπρακτη. Στην περίπτωση αυτή ο δανειστής μπορεί να στραφεί κατά οποιουδήποτε (πρωτοφειλέτη ή εγγυητή). Η άσκηση του δικαιώματος μόνο κατά του εγγυητή δεν κινδυνεύει να χαρακτηριστεί καταχρηστική, αν δεν συντρέχουν περιστατικά που μπορούν να της προσδώσουν τέτοια μορφή (βλ. ΑΠ 1297/1990 ΕλλΔνη 32.1215-ΕφΑθ 6902/1995 ΕλλΔνη 37.1398). Συνεπώς ο ίδιος λόγος και κατά το δεύτερο σκέλος του είναι απορριπτέος, καθόσον η παραίτηση των εγγυητών από τις ενστάσεις τους, μεταξύ των οποίων και αυτή της διζήσεως, και η συνεπεία της παραιτήσεως αυτής άσκηση του δικαιώματος της εφεσιβλήτου να στραφεί κι εναντίον της δευτέρας και του τρίτου των εκκαλούντων, δεν συνιστά και κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου υπέρμετρη εκμετάλλευση της οικονομικής της θέσεως και δεν καθιστά καταχρηστική την άσκηση του δικαιώματός της, χωρίς την επίκληση άλλων περιστατικών δυναμένων να προσδώσουν τέτοια μορφή. Τέλος και κατά το τρίτο σκέλος του ο ως άνω λόγος της ανακοπής είναι απορριπτέος ως αόριστος, καθόσον οι εκκαλούντες δεν επικαλούνται, αλλά και δεν αποδεικνύουν τη συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 862 του ΑΚ, ήτοι αδυναμία ικανοποίησης του δανειστή από τον πρωτοφειλέτη και η αδυναμία αυτή να οφείλεται σε πταίσμα αυτού του ίδιου του δανειστή. Η αύξηση του πιστωτικού ορίου χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις όταν γίνεται κατόπιν συμφωνίας των συμβαλλομένων μερών, όπως στην προκειμένη περίπτωση (όρος 19) δεν μπορεί να αποδοθεί σε πταίσμα του δανειστή. Επομένως το πρωτόδικο δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλουμένη απόφασή του απέρριψε τον ως άνω λόγο της ανακοπής, δεν έσφαλε και τα περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα με τον όγδοο λόγο του εφετηρίου είναι απορριπτέα ως αβάσιμα.

Χρίστος Καραμπάγιας | Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών