Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 632 παρ. 1 εδ. α ΚΠολΔ ως ισχύει μετά τον ν. 4335/2015, ο οφειλέτης κατά του οποίου στρέφεται η διαταγή πληρωμής έχει το δικαίωμα να ασκήσει ανα­κοπή, η οποία απευθύνεται στο καθ ύλη αρμόδιο Δικαστήριο του τόπου έκδοσης της διαταγής πληρω­μής, μέσα σε προθεσμία 15 εργασίμων ημερών από την προς αυτόν επίδοσή τη, με την ειδική διάκριση όταν δεν είναι κάτοικος ημεδαπής. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 633 παρ. 2 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά τον ν. 4335/2015, «αν δεν ασκηθεί εμπρόθεσμα ανακοπή, εκείνος υπέρ του οποίου έχει εκδοθεί η διαταγή πληρωμής μπορεί να επιδώσει και πάλι τη διαταγή στον οφειλέτη, ο οποίος έχει το δικαίωμα να ασκήσει την ανακοπή μέσα σε προ­θεσμία 15 εργασίμων ημερών από τη νέα επίδοση». Κατά το τελευταίο εδάφιο του άρθρου, «αν περάσει άπρακτη και η παραπάνω προθεσμία η διαταγή πληρωμής αποκτά δύναμη δεδικασμένου και είναι δυνατό να προσβληθεί μόνο με αναψηλάφηση».

Α. Από την ανωτέρω διάταξη συνάγεται ότι η διαταγή πλη­ρωμής, παρά το γεγονός ότι δεν είναι δικαστική απόφαση, αλλά τίτλος εκτελεστός μπορεί να αποκτήσει ισχύ δεδικασμένου, α) όταν επιδοθεί για πρώτη φορά και δεν ασκηθεί η εκ του άρθρου 632 παρ. 1 ΚΠολΔ ανακοπή και β) όταν επιδοθεί δεύτερη φορά και ο οφειλέτης δεν ασκήσει μέσα στην προβλεπόμενη προθεσμία των 15 εργασίμων ημερών την εκ του άρθρου 633 παρ. 2 ΚΠολΔ ανακοπή.

Β. Μόνη η άπρακτη πάροδος της εκ του άρθρου 632 παρ. 1 ΚΠολΔ προθεσμίας, χωρίς ο δανειστής να προ­βεί σε δεύτερη επίδοση της διαταγής πληρωμής, δεν προσδίδει στον εν λόγω εκτελεστό τίτλο δύναμη δεδι­κασμένου. Επιφέρει απλώς έκπτωση του οφειλέτη (151 ΚΠολΔ) από το δικαίωμά του να προσβάλει το κύρος της διαταγής πληρωμής με ανακοπή κατά αυτής. Στην περίπτωση αυτή ο οφειλέτης, αν σε βάρος του επι­σπευσθεί αναγκαστική εκτέλεση, μπορεί να προβάλει όλους τους λόγους που αφορούν το κύρος της ή/και την απαίτηση που αυτή ενσωματώνει, με την κατά το άρθρο 933 ΚΠολΔ ανακοπή κατά πράξεων αναγκαστι­κής εκτέλεσης, υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι στο μεταξύ δεν μεσολαβήσει δεύτερη επί­δοση της διαταγής πληρωμής, οπότε αν δεν ασκηθεί η εκ του άρθρου 633 ΚΠολΔ ανακοπή, είτε αυτοτελώς, είτε μαζί (σώρευση στο αυτό δικόγραφο κατ άρθρο 218 ΚΠολΔ) με την κατά το άρθρο 933 ΚΠολΔ ανακοπή εντός της 15νθήμερης προ­θεσμίας, αποκτά ισχύ δεδικασμένου.

Γ. Όταν πλέον η διαταγή πληρωμής αποκτήσει ισχύ δεδικασμένου ο οφειλέτης δεν μπορεί να αμφισβητήσει, ούτε το κύρος του εκτελεστού τίτλου σε μεταγενέστερη δίκη, λ.χ. στο πλαίσιο της ανακοπής κατά της εκτέλεσης (933 ΚΠολΔ), ούτε την εκ του ουσι­αστικού δικαίου απαίτηση που αυτή ενσωματώνει, καθ ότι οι ισχυρισμοί που αφορούν την τελευταία έχουν αποκλεισθεί από το δεδικασμένο.

Δ. Ο καθ ου η εκτέλεση οφειλέτης δικαιού­ται να προτείνει με την κατά το άρθρο 933 ΚΠολΔ ανακοπή μόνο αντιρρήσεις που αφορούν καθαυτή την πορεία της εκτελεστικής διαδικασίας και κατ εξαίρεση ισχυρισμούς που αφορούν την απαίτηση και συγκεκρι­μένα μόνο εφ όσον τα παραγωγικά αυτών περιστατικά γεννήθηκαν μετά την έκδοση της διαταγής πληρωμής (οψιγενείς ισχυρισμοί-ενστάσεις που δεν θα μπορούσαν προταθούν στη δίκη της ανακοπής των άρθρων 632, 633 ΚΠολΔ) ή και τους ισχυρισμούς εκείνους, οι οποίοι καίτοι δεν προτάθηκαν στη διαγνωστική δίκη, παρ όλα αυτά μπορούν να ασκηθούν δια μέσω αυτοτελούς, καταψηφιστικής, ή αναγνωριστικής, αγω­γής και οι οποίες δεν αντιστρατεύονται το δεδικασμένο που απορρέε,ι είτε από τελεσίδικη απόφαση, είτε από τελεσίδικη διαταγή πληρωμής (ΟλομΑΠ 8/2017, ΜονΠρΠειρ 84/2019).