Πριν από την πάροδο της δεύτερης προθεσμίας άσκησης ανακοπής κατά της διαταγής πληρωμής του άρθρου 632 ΚΠολΔ, η διαταγή πληρωμής  δεν αποκτά ισχύ δεδικασμένου και έτσι, κατά τις διατάξεις των άρθρων 933 παρ. 3 και 330 ΚΠολΔ, ο οφειλέτης, σε βάρος του οποίου επιχειρείται αναγκαστική εκτέλεση με βάση την διαταγή πληρωμής, η οποία αποτελεί τίτλο εκτελεστό, δεν κωλύεται να προτείνει με την κατ άρθρο 933 ΚΠολΔ ανακοπή, ως λόγους ακυρότητας της εκτέλεσης, και ενστάσεις, οι οποίες βάλλουν κατά το ουσία υποστατό της επιδικασθείσας απαίτησης (ΟλΑΠ 30/1987, ΕφΑθ 33/2006).

Όταν επισπεύδεται αναγκαστική εκτέλεση, η οποία στηρίζεται σε διαταγή πληρωμής και δεν έχει διαταχθεί η αναστολή της κατ άρθρο 632 παρ. 2 ΚΠολΔ, υπάρχει στη διάθεση του καθ ου, όχι μόνο η ανακοπή του άρθρου 632 ΚΠολΔ, αλλά και αυτή του άρθρου 933 ΚΠολΔ. Αν επιδοθεί στον καθ ου η εκτέλεση αντίγραφο του απογράφου της διαταγής πληρωμής με επιταγή για εκτέλεση αρχίζουν να τρέχουν οι προθεσμίες για άσκηση, τόσο της ανακοπής του άρθρου 632 ΚΠολΔ, όσο και της ανακοπής του άρθρου 933 ΚΠολΔ. Και οι δύο ανακοπές έχουν διαπλαστικό χαρακτήρα. Η πρώτη ανακοπή έχει ως αίτημα την ακύρωση της διαταγής πληρωμής ως εκτελεστού τίτλου, ενώ η δεύτερη την ακύρωση της πράξης εκτέλεσης που βάλλεται με αυτήν.

Η ανακοπή του άρθρου 632 ΚΠολΔ μπορεί να στηρίζεται μόνο σε λόγους, οι οποίοι αφορούν την εν γένει ύπαρξη των νομίμων προϋποθέσεων έκδοσης της διαταγής πληρωμής, άρα και την ύπαρξη της απαίτησης. Οι λόγοι αυτοί, μπορούν να περιλαμβάνουν, τόσο αντιρρήσεις αναφορικά με τις τυπικές ελλείψεις του τίτλου, όσο και αυτές που θίγουν την γέννηση, άσκηση, ή απόσβεση, της απαίτησης. Η ανακοπή, όμως, του άρθρου 933 ΚΠολΔ, εκτός από τους παραπάνω λόγους, μπορεί επί πλέον να επικαλείται και λόγους που αφορούν την ακυρότητα της πράξης εκτέλεσης αυτής καθ εαυτής, τα ελαττώματα δηλαδή της εκτελεστικής διαδικασίας.

Η παράλληλη άσκηση, ή εκδίκαση των δύο ενδίκων βοηθημάτων, μπορεί να εμφανιστεί, όχι μόνο με την μορφή της άσκησης ενός από αυτά, ενώ υπάρχει ήδη εκκρεμοδικία ως προς το άλλο, αλλά και με τη μορφή της αντικειμενικής σώρευσης, όταν δηλαδή υφίστανται δικόγραφα ανακοπής που περιέχουν ένωση του αιτήματος, τόσο της ανακοπής του άρθρου 632 ΚΠολΔ (ακύρωση διαταγής πληρωμής), όσο και εκείνου της ανακοπής του άρθρου 933 ΚΠολΔ (αίτημα ακύρωσης της επιταγής προς πληρωμή και σπανιότερα ακύρωσης της κατάσχεσης), τουτέστιν σώρευση των δύο ανακοπών με την έννοια του άρθρου 218 παρ. 1 ΚΠολΔ. Η δυνατότητα σώρευσης των δύο ανακοπών στο ίδιο δικόγραφο συνήθως αποκρούεται, γιατί λείπει η προϋπόθεση, είτε της καθ' ύλην, ή της κατά τόπον αρμοδιότητας, που απαιτεί ο νόμος (άρθρο 218 ΚΠολΔ), είτε της ταυτότητας της διαδικασίας (άρθρο 218 ΚΠολΔ), είτε γιατί και όταν εφαρμοστέα είναι η ίδια διαδικασία δημιουργείται, εν όψει των παρεκκλίσεων των άρθρων 933 παρ. 4 και 937 ΚΠολΔ, που ισχύουν κατά την ανακοπή κατά της εκτέλεσης, κίνδυνος σύγχυσης από την σύγχρονη εκδίκασή τους, οπότε και διατάσσεται και αυτεπαγγέλτως ο χωρισμός και η ανακοπή που ασκήθηκε αναρμόδια παραπέμπεται στο αρμόδιο δικαστήριο, ή στην προσήκουσα διαδικασία (ΕφΠειρ 371/ΜονΠρΘεσ 176/2016).